شرح دعای سی و ششم صحیفه سجادیه از حجه الاسلام والمسلمین موسوی مطلق
انتشار در روزنامه عصر ایرانیان
پنجشنبه 15 دی 1401 شماره 3741
بسم الله الرحمن الرحیم
فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا وَقَيْتَنَا مِنَ الْبَلَاءِ ، وَ لَكَ الشُّكْرُ عَلَى مَا خَوَّلْتَنَا مِنَ النَّعْمَاءِ ، حَمْداً يُخَلِّفُ حَمْدَ الْحَامِدِينَ وَرَاءَهُ ، حَمْداً يَمْلَأُ أَرْضَهُ وَ سَمَاءَهُ
تو را سپاس بر آنکه ما را از بلا نگاه داشتی و تو را شکر بر نعمتهایی که به ما دادی؛ سپاسی که سپاس سپاسگزاران را پشت سر گذارد؛ سپاسی که زمین و آسمان خدا را پر کند.
در این فراز چند نکته ی مهم نهفته است :
۱. یکی از موارد حمد و سپاس نگهداری خداوند از بلاهاست که عموما هم انسان ها متوجه نیستند مگر بلایی را ببینند وخودشان از آن رهایی یابند .
و خوب است تذکر جناب حافظ عارف شیرازی را متذکر شوم:
هر آنکه جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد
۲. شکر نعمت هایی که خداوند داده است واژه شکر جایی به کار می رود که نعمت داده شده و باید این نعمت اظهار شود تا دیگران هم بدانند البته تفاوت های دیگری نیز بین حمد و شکر وجود دارد.
۳. اشاره به مقامی از حمد و سپاس که بالاتر از حمد حامدان است و آن شاید به تعبیر مرحوم ایت الله مولوی قندهاری همان عجز از شکر باشد .
۴.حمدی که زمین و آسمان را پر کند فقط حمد حجت خداست.